🌷शब्द वेडे फितूर तुजसी…
कवयित्री : तिलोत्तमा विजय लेले

अलगद नाजुकसा विळखा घालून…
मोहक, सुंदर मंतरलेले ते सूर ऐकून…

शब्दातीत सुगंधाने पुरतेच मोहरून,
शब्द चांदण्यांचे ते नखरेल पांघरूण…

मधाळ स्मृती-सुमनांचे रेशीम स्पर्शून…
गुंतत गेलो मी असा प्रितीने बहरून…

आकाशात शिंपलेल्या चांदण्या वेचून,
गजरा असा माळलास छानसर गुंफून…

उमलते कळीमधून फूल, अलगद हुंगून…
बेधुंद बेफाम जाहलो असा वारा पिऊन…

गुपचुप दबक्या-पावलांनी येते मनी तू… 
एखादी हळुवार सुखद आठवण बनून…

जणू शर्करा दुधामध्ये पुरती विरघळून… 
आतुरतेवर एक सुखद, फुंकर घालून…

मजेत डोलती हिरवेगार तृण हे पातींचे…
जणू मुजरा भुरभरत्या श्रावणास वाकून…

दव-बिंदूचे ते नर्तन भल्या पहाटे-पहाटे… 
प्रदर्शन जणू आभाळातल्या रांगोळीचे…

तृप्तीमध्ये डोळ्यांचे जणू पारणे फिटून…
मनांत समाधानाच्या पायघड्या घालून…

एक अशी अनामिक ओढ अंतरी लागून…
दूर-दूर जातानाही पाहते फिरून-फिरून…

मनात आठवांची अनुभूती, लोचने मिटून…
शब्द वेडे फितूर तुजसी असे बसले हटून…

🌷@तिलोत्तमा विजय लेले
🙏🕉️🔆