🌷 अन् सर्व काही भरून पावले...
कवयित्री : तिलोत्तमा विजय लेले

जेंव्हा बाळ असते इवले-इवले,
आईचे विश्व ही असते चिमुकले 
जस-जसे बाळ मोठे होत जाते,
तिचे भाव-विश्वही विस्तारत जाते...

बाळांसाठी रात्र-रात्र जागता,
घरादाराला सावरता-सावरता,
रात्रीचा दिवस एक करता,
दिवस कसे सरत गेले,
तिला नाहीच समजले...
जेंव्हा बाळ खुद्कन हसले,
सर्व काही भरून पावले...

कायमचे खंबीर राहून,
सदैवच कंबर कसून,
किती-किती कष्ट उपसले,
तिला नाहीच समजले...
जेंव्हा बाळ खुद्कन हसले,
सर्व काही भरून पावले...

बाळ चांगले शिकून-सवरुन,
ख-या अर्थानेही मोठे झाले...
आईच्या मनाला सदैव जपले,
जबाबदारीनेच नेहमी वागले... 
अन् आयुष्यात यशस्वी झाले.

यशाची एक-एक पायरी,
बाळ सहजच चढत गेले...
येणाऱ्या सर्व आव्हानांना, 
अगदी लीलया कसे पेलले,
तिला नाहीच समजले...

बाळांनी परदेश गमन केले,
अत्युत्तम शिक्षणही घेतले... 
प्रत्येक क्षेत्रात झेंडे रोवले... 
अत्युच्च शिखरही गाठले, 
तिला नाहीच समजले...

बाळांसह परदेशात राहून, 
तिचे जग ही विस्तिर्ण झाले... 
जणू पूर्ण विश्व कवेत आले, 
हे सारे-सारे कसे गवसले,
तिला नाहीच समजले...

आईपणाची ती भावनाच अगाध, 
त्यासाठी साधना लागते अफाट,
मातृत्वासह ती लाभे आपोआप...
नकळतच मिळते ईश्वराची साथ...

हे मात्र तिला नक्कीच उमजले...
संपूर्ण जीवन-रहस्यच उलगडले...
अन् सर्व काही भरून पावले...
अन् सर्व काही भरून पावले...

🌷@तिलोत्तमा विजय लेले
🙏🕉️🔆