कविता : 🌷 "ऋण, मातृ-भाषेचे..."
कवयित्री : तिलोत्तमा विजय लेले 

मातृ-भाषेचे ते प्रचंड शब्द-वैभव अनुभवुनी,
मराठी-ऊर अभिमानाने अक्षरशः येतो भरुनी...

प्रत्येक मराठी-मनाचा हर्ष सदा दुथडी भरुनी...
मातृभाषेवरील प्रेमाने, पुरताच जाई ओसंडूनी...

असे असूनही,

इंग्रजाळलेल्या पिढीची अशुध्द-धेडगुजरी बोली...
ऐकता, नेमकी भाषा कोणती- ही दाट शंका येई...

माय-मराठीची ती भ्रष्ट-स्वरुपातील बोली ऐकूनी, 
प्रत्येक स्वाभिमानी काळजाचं होई,"पाणी-पाणी" ...

फॅशन म्हणून चार-चौघात, भाषेची बूज न राखी...
ही मराठी-जन-मानसाची व्यथाच-बोचरी-दुखरी...

तोडके-मोडके चुकीचे इंग्रजी बोलून धन्य वाटणे...
उसन्या कुबड्या घेत, काय जीणे ते लाजिर-वाणे...

जगभरात या लोकांचे जेव्हा होत्याचे नव्हते होते,
तेंव्हा मात्र अशा लोकांच्या "तोंडचे पाणीच पळते"...

मराठी शिकून-बोलून तयार होतील लखलखते हिरे...
स्वच्छ-सुस्पष्ट-उच्चार, वाणीवर होती संस्कार गहिरे...

मायबोलीचा यथार्थ सन्मान करण्याचे होता सुसंस्कार,
खात्रीने सर्व बाल-मनांना देतील सुंदर-सुयोग्य-आकार !

म्हणूनच अत्यावश्यक, मातृभाषा-माध्यमातून शिक्षण.
त्याशिवाय फेडू न शकणार आपण, मातृ-भाषेचे ऋण.

🌷@तिलोत्तमा विजय लेले 
🙏🕉️🔆