कवयित्री – तिलोत्तमा विजय लेले
तारिख – १६ सप्टेंबर २०१६
अध्यात्म-विषयीचा खरा अभ्यास …
अंधारातून स्व-प्रकाशाकडे प्रवास …
तामसी-जीवन-जगणं न येई रास,
तर अथक करावाच लागेल प्रयास …
स्तोम नसावं, हवी मनोपासना…
सदा हवी अंतःकरणी सद्भावना …
उजळुनी देह-दीपक केली अर्चना,
लक्ष-दीप उजळती-ईश्वरी-संकल्पना …
देवत्व म्हणजे सात्त्विक दैवी-गुण …
पूर्णतः समर्पित, निराकार निर्गुण
अवतार रूपात करी जगत् कल्याण
भू-वरी सृष्टी-नभी रवी-चंद्र निर्माण …
ज्योत-ज्योत होई हृदयी प्रकाशमान …
जल-स्रोत-स्रोत बने गंगोत्री-समान …
मना-मनात प्रेम-दया-भाव दैदिप्यमान …
भाली प्रकटे तेजस्वी “त्रिकाल-ज्ञान” …
देव न असे बंधनात बांधलेला …
शेता-शेतात बीज-रूपे रुजलेला …
जरी राऊळी पूजन-अर्चन-सोहळा ,
तो सदा हृदयस्थ-गाभाऱ्यात वसलेला …
तेजाला ओवाळीते नयन-ज्योती …
हृदयीच्या-भावार्थाने चक्षू साश्रु होती …
विणा-वादन होता सुस्वर झंकारती …
जणू सप्त-सुर-स्वर्ग धरेवर अवतरती…
जाऊनी भगवन्तासी शरण,
करुनी श्वासांचा झुला पाचारण…
देह रूपी नजराणा चरणी अर्पण …
यज्ञकर्मे फिटे जन्मो-जन्मीचे ऋण …
श्रीहरी भक्ती-भावाचा भुकेला …
सृष्टीच्या कणाकणात सामावलेला …
चराचराच्या अणुरेणुत तो संचारलेला …
दरेक जीवात, अंशतः तो विसावलेला …
नका व्यर्थ शोधू त्याला इथे वा तिथे …
त्याचं अस्तित्व माणसा-माणसामधे …
प्रकटे जड-स्थूल-वा-सूक्ष्म रूपांमधे …
जळी-स्थळी-पाषाणी, दरेक अणूरेणूमधे …
मिटताच दो-बाह्य-नयन,
सहजी अंतःचक्षू उघडून,
सद्-भावे अंतरी डोकावून,
स्वच्छ व सुंदर होतसे दर्शन ……
🌷@तिलोत्तमा विजय लेले
🙏🌅🕉🌷
