कविता : 🌷अवघा आंधळ्यांचा बाजार...
कवयित्री : तिलोत्तमा विजय लेले

आंधळ्यांनी कसे बरं म्हणावे, प्रेमच असते आंधळे
कोटी-कोटी बंधनांनी बध्द, परि प्राण असती मोकळे...

कुणी जन्मत: आंधळे, कुणी झापडे ओढून आंधळे
म्हणून आंधळ्यांनी म्हणूच नये, प्रेम असते आंधळे...

बाह्य नेत्र जरी विझलेले तरी अंतर्चक्षु सताड उघडे
कोटी बंधनांनी बध्द असूनही प्राण असती मोकळे...

अंगी नसता खरी योग्यता, उगा जे करती बरोबरी
खोडच मोडते पुरती, जीवास मुकती गरीब बिचारी...

कुणी प्रेमामुळे आंधळे, तर कुणी असती रातांधळे
सगळा सावळा गोंधळ, सारे गोंधळीही गोंधळलेले...

कुणी मतीने आंधळे तर कुणी जाणूनबुजून आंधळे
कुणी हातपाय धड असूनही अंधश्रद्धेने लुळे-पांगळे...

कुणी कर्तव्य-बुध्दिने आंधळे, कोणी कर्माने आंधळे
कुणास पापाने, कोणा-कोणाला नशेने केले आंधळे...

कोणास श्रीमंतीने केले आंधळे तर कुणास संशयाने,
येऊन-जाऊन सर्व आंधळे कुणी अशाने कुणी तशाने...

कोणी निराशेने घेरलेले, कुणी आशेवर जीव टांगलेले
तर कुणी वेड पांघरून पेडगावचे अतिशहाणे 'बनलेले'...

कोणी सत्तेने आंधळे तर कुणी सूडबुद्धीने आंधळे होते,
पूर्ण दुनियाच आंधळ्यांची, डोळसपणाने काय साधते ?

जेथे न्याय-देवताच डोळे मिटून, पट्टी बांधून सज्ज होते
आंधळे दळतच राहते अन् कुत्रे पीठ खाऊन सोकावते...

खोगीर भरती आंधळ्यांची डोळस उरलें इन-मीन-चार
अवघा आंधळ्यांचा बाजार डोळस मात्र होतात बेजार...

🌷@तिलोत्तमा विजय लेले
🙏🕉️🔆