कविता : 🌷वेणूच्या नादब्रह्मात...
कवयित्री : तिलोत्तमा विजय लेले

आला सुसाट वारा स्वैर धावत सुटला सुटला
गुल-मोहर बहरला रंगांचा सडा पडला-पडला...

जणू अथांग क्षितीज खुणावे धरेला-वसुंधरेला,
गगनी निळसर मऊ गालिचा पसरला-पसरला...

मुरलीची साद ऐकता नभी सूर्य झुकला-झुकला
लज्जित होता, राधेचा मुखचंद्र खुलला-खुलला...

पूर्णिमेच्या रात्री शरद-चंद्र जणू हृदयीं उगवला...
समजेना राधेला जीव खुळा का जडला जडला...

प्रणवनाद नयनांनी जो बरसला, खळखळला...
कोमल नाजूकसा बंध, कसा जुळला-जुळला...

मन मयूर मानसीचा जणू थरथरला-थरथरला
अद्भुत नजारा जेव्हा पिसारा फुलला-फुलला...

जितकी पिसे तितकेच मनमोहक नेत्र उघडता,
त्यांच्यासमोर स्वर्गलोकही फिका पडला-पडला...

अत:करणी फुलांचा मळा सदा बहरला-बहरला
गो-या-मो-या गालांवरील रंगही खुलला-खुलला,

काटा नव्हे, फुलातील परागकण रुतला-रुतला
मन्मनांतरी अवचित शूल अलगद उठला-उठला...

खळाळत्या सागरतीरी लहरी थिजल्या-थिजल्या...
वेणूच्या नादब्रह्मात जलधारा भिजल्या-भिजल्या...

🌷@तिलोत्तमा विजय लेले
🙏🕉️🔆