कविता : 🌷 " पावती "
कवयित्री : तिलोत्तमा विजय लेले
साफ-सफाईचा दिवस, म्हणून कपाट उघडले…
हे जुनं कपाट होतेच एकदम भरगच्च भरलेले…
मनामध्ये म्हटले, ही बेगमी पूर्ण दिवसभराची
जणू आठवणींच्या विश्वात, सुसंधी रमण्याची...
फडताळात डोकावतां हाती लागले एक गाठोडे,
अवती-भवती जुने-पाने होते सारे कपडेच-कपडे…
आतलं घबाड काय, उत्सुकता शिगेला पोहोचली
म्हणून सरळ गाठोडे, उपसायलाच सुरुवात केली
तर "तीळा तीळा दार उघंड" म्हणायचा अवकाश,
सताड-उघडा जरतारी-कपड्यांचा जणू खजिनाच…
कुंची, विविध रंगी शालू-शेले अन् भरजरी पैठणी…
जी प्रत्यक्षात सोन्याच्या तारेने नक्षीकाम केलेली…
देवच जाणे, गेल्या किती पिढ्यांना पुरून उरलेली…
नजरेत भरणारी अस्सल, जराही न काळवंडलेली...
कदाचित म्हणूनच म्हणत असावेत, "जुनं ते सोनं"
तकलादू, बेगडी, बनावट, असे त्यात काहीच नाही
न राहवून, उचलून मायेचा-वास-घेतच, ती पांघरली
कितीक वर्षं वितळून, आईच्या कुशीत जाग आली...
गतस्मृती ताज्या-होऊन, वर्तमानाची जाणीव झाली
आईच्या आठवणींची डोळ्यांनी-हळुच-पावती-दिली
🌷@तिलोत्तमा विजय लेले
🙏🕉️🔆
Leave a Reply